Afloop
Vorig jaar in oktober kreeg ik 7000 nieuwe knuffels aangeboden van mensen
die stopten met
hun groothandel. Al enkele jaren volgde ik het Aidsbabies wezen project
in Kwa Zulu Natal.
Vijf mensen hadden hun goede oude leventje opgegeven om zich in te zetten voor het
korte
leven van Aids
weeskinderen. Ze gaven healing aan de kleintjes. Bij zulk een bezoek
gaven
ze de kinderen
een knuffelbeer.
Onnodig om te zeggen dat ze afhingen van giften en goodwill
van de rijke landen.
Toen ik dus dit beertjesaanbod
kreeg en het voorstelde aan de organisatie was
er grote vreugde.
Dankzij het verslag in de krant vorig jaar in december kregen ik een aantal vruchtbare reacties.
Na nog wat rondschrijven naar plaatselijke service clubs kreeg ik toestemming van Club 51 Geel
voor een
deel van de sponsoring. Tegelijkertijd kreeg ik ook geld toegezegd van een bedrijf in
het Geelse
dat anoniem
wenst te blijven.
Het duurde nog tot eind mei eer het geld beschikbaar kwam.
Een Gelenaar die in Zuid Afrika woonde zou het transport in het binnenland
voor zijn rekening nemen.
Eind juni was alles rond om te versturen. maar toen sloeg het noodlot toe in Kwa Zulu Natal.
Er waren hevige regens en een groot aantal huisjes van de aidswezen werden verwoest, alsmede
de
opslagplaats waar de beertjes terecht zouden komen. De organisatie vroeg om het transport
uit te stellen
tot september.
Zo gezegd zo gedaan.
Begin september was het eindelijk zo ver. Ik probeerde de donateur van de beertjes te bereiken.
Daar kwam
echter een kink in de kabel!! De donateur haakte af.
Wat nu? Na bijna een vol jaar van intense inspanningen, met veel geduld en vol vertrouwen,
dat het wel zou
lukken, kwam vanuit compleet onverwachte hoek een negatieve tijding.
Na de organisatie en de sponsors te hebben ingelicht, had ik toch wel enkele dagen nodig om
dit te verwerken.
Ik wilde het geld hoe dan ook overmaken aan de organisatie,
het was natuurlijk beter
geweest had ik de
7000 beertjes kunnen opsturen.
Althans dat dacht ik. Op het moment toen ik dacht dat al het werk voor niks was geweest,
kreeg
ik van Gigi van de Aidsbabies organisatie bericht, dat ze net op zoek waren naar fondsen
voor het
transport van zand voor de wederopbouw van een aantal huisjes die waren vernield
door de hevige regens in juni.
Het leek alsof alle puzzelstukjes op zijn plaats vielen. Het was voor hen een Godsgeschenk.
Eindelijk kon er aangevangen worden met de wederopbouw. Het was alsof het voorbestemd
was om dit geld te spenderen voor de wederopbouw van woningen.
Eind september is de storting gebeurd, diezelfde dag nog werd de eerste lading zand vervoerd.
Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Als we echter met de stroom meegaan, komt alles
op zijn pootjes terecht.
Al kan het zijn dat de uitkomst iets totaal anders
is dan je oorspronkelijk verwachtte.
